Παρασκευή, 24 Ιανουαρίου 2014

Σύστημα παιδείας:



Όλα τα έθνη συντηρούνται κι επιβιώνουν εξαιτίας της ιστορίας τους, εκτός της Ελλάδος. 
Αυτό συμβαίνει, γιατί υπάρχει διαφορά στην αφετηρία απ' όπου ξεκίνησε το κάθε έθνος την πορεία του. 
Για τα έθνη της Δύσης είναι θέμα επιβίωσης, γιατί οι άνθρωποι που τα συνθέτουν ξεκίνησαν σαν δούλοι που αγωνίστηκαν για την ελευθερία τους.
Ήταν δούλοι των βασιλέων, των επισκόπων και των φεουδαρχών κι αγωνίστηκαν εναντίον τους.
Δεν ήταν ικανοποιημένοι από την κατάσταση που βίωναν κι αγωνίστηκαν για να την αλλάξουν.
Έπρεπε πάντα να γνωρίζουν τα: "ποιος", "πού", "πότε", "ποιοι" και "τι". 
Ήταν δούλοι των βασιλέων, των επισκόπων και των φεουδαρχών κι αγωνίστηκαν εναντίον τους.Δεν ήταν ικανοποιημένοι από την κατάσταση που βίωναν κι αγωνίστηκαν για να την αλλάξουν.Έπρεπε πάντα να γνωρίζουν τα: "ποιος", "πού", "πότε", "ποιοι" και "τι". 




Ποιος τους εκμεταλλευόταν, πού ξεσηκώθηκαν, πότε ξεσηκώθηκαν, ποιοι ξεσηκώθηκαν και τι κέρδισαν.
Έπρεπε να λειτουργούν σαν σύνολο, ώστε να έχουν πάντα τη δυνατότητα να υπερασπιστούν τις κατακτήσεις τους. Η συλλογική συνείδηση αναπτύχθηκε σ' αυτούς μετά το επίτευγμα της απελευθέρωσής τους και άρα μετά την ανατροπή τής δυσμενούς γι' αυτούς κατάστασης.

Οι Έλληνες στηρίζονται σε τελείως διαφορετικά δεδομένα.
Ήταν ελεύθεροι και προστάτευαν την ελευθερία τους με κάθε τρόπο και κάθε θυσία. Είναι ένα σύνολο που βίωσε την ελευθερία και για την υπεράσπισή της πολέμησε με τους Πέρσες, τους Ρωμαίους τους Τούρκους κλπ..

Αντιλαμβάνεται σαν εχθρό τον οποιονδήποτε απειλεί την ελευθερία του, χωρίς να συνδέεται με κάποιον συγκεκριμένο.
Η συλλογική συνείδηση στην περίπτωση των Ελλήνων αναπτύχθηκε επειδή ήθελαν να προστατεύσουν αυτό που ήδη βίωναν κι αγαπούσαν.
Η ιδιότητα του Έλληνα απέκτησε νόημα και αξία εξαιτίας των συνθηκών που βίωναν και όχι εξαιτίας των συνθηκών που προέκυψαν μετά από αγώνα.

Για τους Ευρωπαίους η έννοια της "ανατροπής" είναι ταυτόσημη με την έννοια της "γέννησης", ενώ για τους Έλληνες είναι ταυτόσημη με την έννοια του "θανάτου".

Για όσο διάστημα υπάρχουν έθνη στον κόσμο, οι Έλληνες, ανεξάρτητα από το τι κάνουν στον τομέα της παιδείας, θα υπάρχουν ως έθνος.
Η ύπαρξη και μόνον των εθνών, επειδή είναι απειλητική και δεν αντιμετωπίζεται σε προσωπικό επίπεδο, κρατά πάντα σε διέγερση την ελληνική συλλογική συνείδηση.
Από τη στιγμή που σήμερα είναι ελεύθεροι, είτε ξέρουν για το πώς απέκτησαν την ελευθερία τους είτε όχι, είναι το ίδιο και το αυτό.
Αντιδρούν σε κάθε προσπάθεια ανατροπής τής κατάστασης που θεωρούν επιθυμητή (ανεξαρτησία, Δημοκρατία, ατομικές ελευθερίες κλπ.).

Οι Έλληνες, εξαιτίας όλων αυτών, είναι οι μόνοι που μπορούν ν' αναπτύξουν συλλογική συνείδηση με τη χρήση της φιλοσοφίας και όχι της ιστορίας.

Αυτή η ιδιαιτερότητα δίνει το δικαίωμα στην Ελλάδα να παίξει τον παγκόσμιο ρόλο της.

Είναι η μόνη χώρα στον κόσμο που μπορεί να αυτομεταλλαχθεί, χωρίς να χάσει τα χαρακτηριστικά της.
Είναι η μόνη χώρα που μπορεί να επέμβει δραστικά στον τομέα της παιδείας, χωρίς να χάσει στον κρίσιμο χρόνο την εθνική της θωράκιση και τον εθνικό της προσανατολισμό.
Αυτό της δίνει το δικαίωμα να επιχειρήσει να δημιουργήσει την ιδανική κοινωνία, χωρίς να εξαρτάται από τις διαθέσεις των άλλων.
Μπορεί να γίνει η κοινωνία οδηγός για το σύνολο των εθνικών κοινωνιών, μέχρι να καταστεί περιττή η ύπαρξη των εθνών.

H Ελλάδα δεν είναι η φτωχή, αδύναμη και κατατρεγμένη χώρα όπως την παρουσιάζουν αυτοί που ευνοούνται από τη μιζέρια της.
Σύμφωνα μ' αυτούς, ο ελληνικός λαός είναι κυρίαρχος και υπερήφανος μόνον λίγες μέρες πριν τις εκλογές. τον υπόλοιπο χρόνο είναι φτωχός, άβουλος, δουλικός, αχάριστος, ανιστόρητος και θύμα.
Ενας λαός, που οι κρατούντες θέλουν τα παιδιά του να διαπαιδαγωγούνται και να έχουν ως ήρωα-πρότυπο τον υπερεπικίνδυνο ραγιά "Καραγκιόζη".
Οι εργολάβοι-"σωτήρες" αναλαμβάνουν να του τα υπενθυμίζουν συνέχεια, για να μην ξεχνάει σε ποιους οφείλει την ελευθερία του.
Τέσσερις αιώνες πλήρωνε τους κατακτητές Τούρκους και τώρα πάει να συμπληρώσει δύο αιώνες που πληρώνει στους ομόφυλούς του "απελευθερωτές".
Δυστυχώς όμως για τους "σωτήρες", οι Έλληνες, έστω και πληρώνοντας υψηλό τίμημα, έλαβαν τη γνώση κι εμπέδωσαν πλέον ότι είναι ελεύθεροι.

Η Ελλάδα είναι η μοναδική υπερδύναμη αυτή τη στιγμή στον κόσμο.
Υπερδύναμη δεν είναι ένα κρατικό σύστημα που υπερέχει σε πωλήσεις αγαθών σε σχέση με άλλα όμοια.
Υπερδύναμη είναι η κοινωνία που μπορεί να επιχειρήσει ν' αλλάξει τον κόσμο.
Ο κόσμος αλλάζει μόνον όταν οι λαοί υιοθετούν νέα οράματα.

Ακριβώς επειδή η Ελλάδα στηρίζει την εθνική της υπόσταση στη φιλοσοφία που υπηρετεί τον άνθρωπο, μπορεί να δώσει νέο όραμα στους λαούς, χωρίς να τους προσβάλλει.
Όλοι οι λαοί μπορούν να ενταχθούν στην κατάσταση που βιώνουν οι Έλληνες.
Όλοι οι λαοί μπορούν να οχυρωθούν γύρω από τις πανανθρώπινες αξίες και ν' αγωνίζονται για την επικράτησή τους.

Αυτό περιέγραψε ο Ισοκράτης στον πανηγυρικό του, λέγοντας: "Καί τό τών Ελλήνων όνομα πεποίηκε μηκέτι τού γένους, αλλά τής διανοίας δοκείν είναι, καί μάλλον Έλληνας καλείσθαι τούς τής παιδεύσεως τής ημετέρας ή τούς τής κοινής φύσεως μετέχοντας.".

Αυτό ήταν το όραμα που ανέλαβε να πραγματοποιήσει ο λαμπρός υιός της Μακεδονίας Αλέξανδρος.

Όταν συμβεί αυτό, θα πάψει να έχει νόημα η λέξη "Έλληνας".
Τότε θα έχει νόημα μόνον η λέξη "άνθρωπος".


...Η εξουσία φοβάται τη γνώση, αλλά γνωρίζει και πώς ν' αμυνθεί. 

Πολεμά τη γνώση με γνώση, επενδύοντας σ' ένα οργανωμένο σύστημα διασποράς της. Έχει στην κατοχή της ειδικές γνώσεις, που επηρεάζουν τη διαμόρφωση της προσωπικότητας του ανθρώπου και σ' αυτές στηρίζεται.

Γνωρίζει ότι, αν θέλει να ελπίζει στην επιβίωσή της, θα πρέπει να επέμβει οργανωμένα και στον κατάλληλο χρόνο.
Όταν ο θανάσιμος εχθρός της είναι ο άνθρωπος ο οποίος πολεμά με όπλο τη γνώση, είναι αναγκασμένη να επέμβει, με στόχο να κάνει αναποτελεσματικό αυτόν το συνδυασμό.
Όταν δεν μπορεί ν' αποτρέψει τη διασπορά τής γνώσης, είναι υποχρεωμένη να επέμβει στον τομέα "άνθρωπος".
Πρέπει να επέμβει άμεσα, ώστε να δώσει στον άνθρωπο τέτοια χαρακτηριστικά, που δεν θα του επιτρέψουν σε καμία περίπτωση να στραφεί εναντίον της, ανεξάρτητα από το αν αυτός έχει την κατάλληλη γνώση ή όχι.

Όταν ήταν στις δυνατότητές της - -κι αυτό συνέβαινε κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, στερούσε από τον άνθρωπο τη γνώση.

Τα μεγάλα βασίλεια της Δύσης, μετά τη Γαλλική Επανάσταση, τρόμαξαν από τις αντιδράσεις της κοινωνίας, που, με τυφλά τις περισσότερες περιπτώσεις χτυπήματα, τ' απειλούσαν.
Συνθήματα, όπως η ισότητα, η αδελφοσύνη και η παιδεία, έκαναν το σύστημα να τρέμει.
Η λύση απέναντι σ' αυτήν την απειλή βρέθηκε και ήταν το σύστημα παιδείας.

Η εξουσία γνωρίζει ότι κινδυνεύει περισσότερο από δέκα ανθρώπους με γνώση κι απρόβλεπτα χαρακτηριστικά σ' ό,τι αφορά την προσωπικότητά τους, παρά από ένα εκατομμύριο ανθρώπους με γνώσεις, όταν αυτοί έχουν λάβει την κατάλληλη διαπαιδαγώγηση.

Σ' αυτό το σημείο εμφανίζεται και η αξία τού συστήματος παιδείας για το σύστημα εξουσίας.
Ευνουχίζει αυτούς που λαμβάνουν γνώση και τους καθιστά ακίνδυνους.

Η υποχρεωτική παιδεία για όλα τα κοινωνικά στρώματα είχε ως στόχο να επέμβει στη διαπαιδαγώγηση των παιδιών όλων των ανθρώπων, ώστε να εξαλειφθεί κάθε απειλή.


Το ελληνικό σύστημα παιδείας είναι αντιγραφή των αντίστοιχων δυτικών και δεν είναι ελληνική επινόηση. ήταν μία από τις βασικές προϋποθέσεις για ν' αναγνωρισθεί το ελληνικό κράτος από τις μεγάλες δυνάμεις της Δύσης ως ανεξάρτητο και στη συνέχεια να προσδεθεί στο άρμα της Δύσης.
Δεν υπήρχε καμία περίπτωση να δεχθεί η Δύση ανάμεσα στα μέλη της την Ελλάδα, χωρίς προηγουμένως να την δεσμεύσει καταλλήλως στον τομέα της παιδείας.

Οι στόχοι του συστήματος παιδείας δυτικού τύπου είναι να συντηρείται πάντοτε η κοινωνική κατάσταση όπως ευνοεί την εξουσία και ταυτόχρονα να διατηρείται η δυναμική τού οποιουδήποτε σχεδιασμού επιβάλλουν οι ισχυροί της Δύσης.
Στόχος του συστήματος αυτού είναι πάντοτε ο "άνθρωπος" κι επιδίωξη είναι η κατάλληλη επέμβαση στη διαμόρφωση της προσωπικότητάς του.

Ο άνθρωπος δεν έπρεπε ν' αφεθεί ελεύθερος να σκέφτεται, αντλώντας γνώσεις ανεξέλεγκτα, που θα είχε ως αποτέλεσμα να ισχυροποιείται διαρκώς.
Έπρεπε να μάθει να φοβάται την εξουσία, να περιμένει από τους εξουσιαστές να του λύσουν τα προβλήματά του κι επιπλέον να μάθει να θυσιάζεται γι' αυτούς.
Αυτό, που φαινομενικά φαντάζει δύσκολο αν σκεφτεί κάποιος την πολύπλοκη ψυχοσύνθεση του ανθρώπου, για το σύστημα είναι εξαιρετικά απλό.

Δύο μαθήματα μέσα στο πρόγραμμα των μαθημάτων είναι υπεύθυνα για την εγκληματική επέμβαση εις βάρος του ανθρώπου: τα θρησκευτικά και η ιστορία.

Στην πιο τρυφερή ηλικία του ανθρώπου κι αμέσως μόλις αρχίσει ν' αντιλαμβάνεται τον κόσμο, επεμβαίνουν οι εγκληματίες και μολύνουν την ψυχή του.
Δεν διδάσκουν στα παιδιά το Λόγο του Υιού του Θεού του Χριστού, αλλά διδάσκουν την ιουδαϊκή εκδοχή περί Θεού.

Τα παιδιά μαθαίνουν να φοβούνται έναν Θεό, που τιμωρεί σκληρά αυτούς που δεν εκτελούν το θέλημά Του.
Μαθαίνουν ότι Αυτός ο Θεός διαχωρίζει τους ανθρώπους σ' εκλεκτούς και μη. Μαθαίνουν να μην προσπαθούν να λύσουν τα προβλήματά τους μόνα τους, γιατί σ' όλα τα θέματα υπάρχει κι ένας Μωυσής.

Από τη στιγμή που τα παιδιά αρχίσουν να φοβούνται το Θεό, οι επιδιώξεις της εξουσίας είναι εύκολο να πραγματοποιηθούν.
Είναι εύκολο πλέον να μάθουν τα παιδιά ότι ο δάσκαλος, ο παπάς, ο πολιτικός και ο οποιοσδήποτε άλλος τους υποδεικνύεται, είναι ένας "εκλεκτός" Μωυσής στο επίπεδο που τον αφορά, που πρέπει απαραίτητα να τον σέβονται και να τον υπακούνε, γιατί ο Θεός τιμωρεί.
Την εκτέλεση της τιμωρίας δεν την αναλαμβάνει βέβαια ο Ίδιος, αλλά ο "εκλεκτός" Του.

Απειρη βία ασκείται στα σχολεία μέχρι να μάθουν τα παιδιά να σκέφτονται όπως επιθυμούν οι κρατούντες.
Οι σφαλιάρες, οι κλοτσιές και οι εξοντωτικές εργασίες-τιμωρίες για το σπίτι, αντικατέστησαν τους κεραυνούς του Θεού των Ιουδαίων.
Εκατομμύρια μικροί άνθρωποι βασανίστηκαν απάνθρωπα και μόλυναν τις ψυχούλες τους, μέχρι να εμπεδώσουν ότι δεν έχουν δικαίωμα να σκέφτονται, όταν υπάρχουν οι "ανώτεροι-εκλεκτοί" Μωυσήδες.

Αν σ' αυτήν την τραγική κατάσταση προσθέσει κάποιος και την υποχρεωτική βαθμολογία, η εικόνα συμπληρώνεται.
Η βαθμολογία έχει ως στόχο να βάλει το στοιχείο της ανισότητας ακόμη και μεταξύ των παιδιών.
Ανώτερος δεν είναι μόνον ο δάσκαλος, αλλά και ο συμμαθητής που έχει καλύτερους βαθμούς.
Οι "καλύτεροι" και "ανώτεροι" συμμαθητές είναι αυτοί που θα γίνουν οι Μωυσήδες του μέλλοντος και άρα τους οφείλεται ένας προκαταβολικός σεβασμός.

Όταν το σύστημα έχει ως στόχο ν' αναδεικνύει και στη συνέχεια να προωθεί τους ακίνδυνους για τις επιδιώξεις του, εννοείται ότι αυτοί οι λιλιπούτειοι Μωυσήδες είναι οι πλέον υποταχτικοί, οι πλέον πειθήνιοι και άρα οι πλέον βλάκες ανάμεσα στους μαθητές. ...... ...

Γνωρίζει ότι, αν θέλει να ελπίζει στην επιβίωσή της, θα πρέπει να επέμβει οργανωμένα και στον κατάλληλο χρόνο. Όταν ο θανάσιμος εχθρός της είναι ο άνθρωπος ο οποίος πολεμά με όπλο τη γνώση, είναι αναγκασμένη να επέμβει, με στόχο να κάνει αναποτελεσματικό αυτόν το συνδυασμό. Όταν δεν μπορεί ν' αποτρέψει τη διασπορά τής γνώσης, είναι υποχρεωμένη να επέμβει στον τομέα "άνθρωπος". Πρέπει να επέμβει άμεσα, ώστε να δώσει στον άνθρωπο τέτοια χαρακτηριστικά, που δεν θα του επιτρέψουν σε καμία περίπτωση να στραφεί εναντίον της, ανεξάρτητα από το αν αυτός έχει την κατάλληλη γνώση ή όχι. 
Όταν ήταν στις δυνατότητές της - -κι αυτό συνέβαινε κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, στερούσε από τον άνθρωπο τη γνώση. 
Τα μεγάλα βασίλεια της Δύσης, μετά τη Γαλλική Επανάσταση, τρόμαξαν από τις αντιδράσεις της κοινωνίας, που, με τυφλά τις περισσότερες περιπτώσεις χτυπήματα, τ' απειλούσαν. Συνθήματα, όπως η ισότητα, η αδελφοσύνη και η παιδεία, έκαναν το σύστημα να τρέμει. Η λύση απέναντι σ' αυτήν την απειλή βρέθηκε και ήταν το σύστημα παιδείας. 
Η εξουσία γνωρίζει ότι κινδυνεύει περισσότερο από δέκα ανθρώπους με γνώση κι απρόβλεπτα χαρακτηριστικά σ' ό,τι αφορά την προσωπικότητά τους, παρά από ένα εκατομμύριο ανθρώπους με γνώσεις, όταν αυτοί έχουν λάβει την κατάλληλη διαπαιδαγώγηση. 
Σ' αυτό το σημείο εμφανίζεται και η αξία τού συστήματος παιδείας για το σύστημα εξουσίας. Ευνουχίζει αυτούς που λαμβάνουν γνώση και τους καθιστά ακίνδυνους. 
Η υποχρεωτική παιδεία για όλα τα κοινωνικά στρώματα είχε ως στόχο να επέμβει στη διαπαιδαγώγηση των παιδιών όλων των ανθρώπων, ώστε να εξαλειφθεί κάθε απειλή.

Το ελληνικό σύστημα παιδείας είναι αντιγραφή των αντίστοιχων δυτικών και δεν είναι ελληνική επινόηση. ήταν μία από τις βασικές προϋποθέσεις για ν' αναγνωρισθεί το ελληνικό κράτος από τις μεγάλες δυνάμεις της Δύσης ως ανεξάρτητο και στη συνέχεια να προσδεθεί στο άρμα της Δύσης. Δεν υπήρχε καμία περίπτωση να δεχθεί η Δύση ανάμεσα στα μέλη της την Ελλάδα, χωρίς προηγουμένως να την δεσμεύσει καταλλήλως στον τομέα της παιδείας.
Οι στόχοι του συστήματος παιδείας δυτικού τύπου είναι να συντηρείται πάντοτε η κοινωνική κατάσταση όπως ευνοεί την εξουσία και ταυτόχρονα να διατηρείται η δυναμική τού οποιουδήποτε σχεδιασμού επιβάλλουν οι ισχυροί της Δύσης. Στόχος του συστήματος αυτού είναι πάντοτε ο "άνθρωπος" κι επιδίωξη είναι η κατάλληλη επέμβαση στη διαμόρφωση της προσωπικότητάς του. 
Ο άνθρωπος δεν έπρεπε ν' αφεθεί ελεύθερος να σκέφτεται, αντλώντας γνώσεις ανεξέλεγκτα, που θα είχε ως αποτέλεσμα να ισχυροποιείται διαρκώς. Έπρεπε να μάθει να φοβάται την εξουσία, να περιμένει από τους εξουσιαστές να του λύσουν τα προβλήματά του κι επιπλέον να μάθει να θυσιάζεται γι' αυτούς. Αυτό, που φαινομενικά φαντάζει δύσκολο αν σκεφτεί κάποιος την πολύπλοκη ψυχοσύνθεση του ανθρώπου, για το σύστημα είναι εξαιρετικά απλό. 
Δύο μαθήματα μέσα στο πρόγραμμα των μαθημάτων είναι υπεύθυνα για την εγκληματική επέμβαση εις βάρος του ανθρώπου: τα θρησκευτικά και η ιστορία. 
Στην πιο τρυφερή ηλικία του ανθρώπου κι αμέσως μόλις αρχίσει ν' αντιλαμβάνεται τον κόσμο, επεμβαίνουν οι εγκληματίες και μολύνουν την ψυχή του. Δεν διδάσκουν στα παιδιά το Λόγο του Υιού του Θεού του Χριστού, αλλά διδάσκουν την ιουδαϊκή εκδοχή περί Θεού. 
Τα παιδιά μαθαίνουν να φοβούνται έναν Θεό, που τιμωρεί σκληρά αυτούς που δεν εκτελούν το θέλημά Του. Μαθαίνουν ότι Αυτός ο Θεός διαχωρίζει τους ανθρώπους σ' εκλεκτούς και μη. Μαθαίνουν να μην προσπαθούν να λύσουν τα προβλήματά τους μόνα τους, γιατί σ' όλα τα θέματα υπάρχει κι ένας Μωυσής.
Από τη στιγμή που τα παιδιά αρχίσουν να φοβούνται το Θεό, οι επιδιώξεις της εξουσίας είναι εύκολο να πραγματοποιηθούν. Είναι εύκολο πλέον να μάθουν τα παιδιά ότι ο δάσκαλος, ο παπάς, ο πολιτικός και ο οποιοσδήποτε άλλος τους υποδεικνύεται, είναι ένας "εκλεκτός" Μωυσής στο επίπεδο που τον αφορά, που πρέπει απαραίτητα να τον σέβονται και να τον υπακούνε, γιατί ο Θεός τιμωρεί. Την εκτέλεση της τιμωρίας δεν την αναλαμβάνει βέβαια ο Ίδιος, αλλά ο "εκλεκτός" Του. 
Απειρη βία ασκείται στα σχολεία μέχρι να μάθουν τα παιδιά να σκέφτονται όπως επιθυμούν οι κρατούντες. Οι σφαλιάρες, οι κλοτσιές και οι εξοντωτικές εργασίες-τιμωρίες για το σπίτι, αντικατέστησαν τους κεραυνούς του Θεού των Ιουδαίων. Εκατομμύρια μικροί άνθρωποι βασανίστηκαν απάνθρωπα και μόλυναν τις ψυχούλες τους, μέχρι να εμπεδώσουν ότι δεν έχουν δικαίωμα να σκέφτονται, όταν υπάρχουν οι "ανώτεροι-εκλεκτοί" Μωυσήδες. 
Αν σ' αυτήν την τραγική κατάσταση προσθέσει κάποιος και την υποχρεωτική βαθμολογία, η εικόνα συμπληρώνεται. Η βαθμολογία έχει ως στόχο να βάλει το στοιχείο της ανισότητας ακόμη και μεταξύ των παιδιών. Ανώτερος δεν είναι μόνον ο δάσκαλος, αλλά και ο συμμαθητής που έχει καλύτερους βαθμούς. Οι "καλύτεροι" και "ανώτεροι" συμμαθητές είναι αυτοί που θα γίνουν οι Μωυσήδες του μέλλοντος και άρα τους οφείλεται ένας προκαταβολικός σεβασμός. 
Όταν το σύστημα έχει ως στόχο ν' αναδεικνύει και στη συνέχεια να προωθεί τους ακίνδυνους για τις επιδιώξεις του, εννοείται ότι αυτοί οι λιλιπούτειοι Μωυσήδες είναι οι πλέον υποταχτικοί, οι πλέον πειθήνιοι και άρα οι πλέον βλάκες ανάμεσα στους μαθητές. ...... ...
Γνωρίζει ότι, αν θέλει να ελπίζει στην επιβίωσή της, θα πρέπει να επέμβει οργανωμένα και στον κατάλληλο χρόνο. Όταν ο θανάσιμος εχθρός της είναι ο άνθρωπος ο οποίος πολεμά με όπλο τη γνώση, είναι αναγκασμένη να επέμβει, με στόχο να κάνει αναποτελεσματικό αυτόν το συνδυασμό. Όταν δεν μπορεί ν' αποτρέψει τη διασπορά τής γνώσης, είναι υποχρεωμένη να επέμβει στον τομέα "άνθρωπος". Πρέπει να επέμβει άμεσα, ώστε να δώσει στον άνθρωπο τέτοια χαρακτηριστικά, που δεν θα του επιτρέψουν σε καμία περίπτωση να στραφεί εναντίον της, ανεξάρτητα από το αν αυτός έχει την κατάλληλη γνώση ή όχι. Όταν ήταν στις δυνατότητές της - -κι αυτό συνέβαινε κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, στερούσε από τον άνθρωπο τη γνώση. Τα μεγάλα βασίλεια της Δύσης, μετά τη Γαλλική Επανάσταση, τρόμαξαν από τις αντιδράσεις της κοινωνίας, που, με τυφλά τις περισσότερες περιπτώσεις χτυπήματα, τ' απειλούσαν. Συνθήματα, όπως η ισότητα, η αδελφοσύνη και η παιδεία, έκαναν το σύστημα να τρέμει. Η λύση απέναντι σ' αυτήν την απειλή βρέθηκε και ήταν το σύστημα παιδείας. Η εξουσία γνωρίζει ότι κινδυνεύει περισσότερο από δέκα ανθρώπους με γνώση κι απρόβλεπτα χαρακτηριστικά σ' ό,τι αφορά την προσωπικότητά τους, παρά από ένα εκατομμύριο ανθρώπους με γνώσεις, όταν αυτοί έχουν λάβει την κατάλληλη διαπαιδαγώγηση. Σ' αυτό το σημείο εμφανίζεται και η αξία τού συστήματος παιδείας για το σύστημα εξουσίας. Ευνουχίζει αυτούς που λαμβάνουν γνώση και τους καθιστά ακίνδυνους. Η υποχρεωτική παιδεία για όλα τα κοινωνικά στρώματα είχε ως στόχο να επέμβει στη διαπαιδαγώγηση των παιδιών όλων των ανθρώπων, ώστε να εξαλειφθεί κάθε απειλή.
Το ελληνικό σύστημα παιδείας είναι αντιγραφή των αντίστοιχων δυτικών και δεν είναι ελληνική επινόηση. ήταν μία από τις βασικές προϋποθέσεις για ν' αναγνωρισθεί το ελληνικό κράτος από τις μεγάλες δυνάμεις της Δύσης ως ανεξάρτητο και στη συνέχεια να προσδεθεί στο άρμα της Δύσης. Δεν υπήρχε καμία περίπτωση να δεχθεί η Δύση ανάμεσα στα μέλη της την Ελλάδα, χωρίς προηγουμένως να την δεσμεύσει καταλλήλως στον τομέα της παιδείας.Οι στόχοι του συστήματος παιδείας δυτικού τύπου είναι να συντηρείται πάντοτε η κοινωνική κατάσταση όπως ευνοεί την εξουσία και ταυτόχρονα να διατηρείται η δυναμική τού οποιουδήποτε σχεδιασμού επιβάλλουν οι ισχυροί της Δύσης. Στόχος του συστήματος αυτού είναι πάντοτε ο "άνθρωπος" κι επιδίωξη είναι η κατάλληλη επέμβαση στη διαμόρφωση της προσωπικότητάς του. Ο άνθρωπος δεν έπρεπε ν' αφεθεί ελεύθερος να σκέφτεται, αντλώντας γνώσεις ανεξέλεγκτα, που θα είχε ως αποτέλεσμα να ισχυροποιείται διαρκώς. Έπρεπε να μάθει να φοβάται την εξουσία, να περιμένει από τους εξουσιαστές να του λύσουν τα προβλήματά του κι επιπλέον να μάθει να θυσιάζεται γι' αυτούς. Αυτό, που φαινομενικά φαντάζει δύσκολο αν σκεφτεί κάποιος την πολύπλοκη ψυχοσύνθεση του ανθρώπου, για το σύστημα είναι εξαιρετικά απλό. Δύο μαθήματα μέσα στο πρόγραμμα των μαθημάτων είναι υπεύθυνα για την εγκληματική επέμβαση εις βάρος του ανθρώπου: τα θρησκευτικά και η ιστορία. Στην πιο τρυφερή ηλικία του ανθρώπου κι αμέσως μόλις αρχίσει ν' αντιλαμβάνεται τον κόσμο, επεμβαίνουν οι εγκληματίες και μολύνουν την ψυχή του. Δεν διδάσκουν στα παιδιά το Λόγο του Υιού του Θεού του Χριστού, αλλά διδάσκουν την ιουδαϊκή εκδοχή περί Θεού. Τα παιδιά μαθαίνουν να φοβούνται έναν Θεό, που τιμωρεί σκληρά αυτούς που δεν εκτελούν το θέλημά Του. Μαθαίνουν ότι Αυτός ο Θεός διαχωρίζει τους ανθρώπους σ' εκλεκτούς και μη. Μαθαίνουν να μην προσπαθούν να λύσουν τα προβλήματά τους μόνα τους, γιατί σ' όλα τα θέματα υπάρχει κι ένας Μωυσής.Από τη στιγμή που τα παιδιά αρχίσουν να φοβούνται το Θεό, οι επιδιώξεις της εξουσίας είναι εύκολο να πραγματοποιηθούν. Είναι εύκολο πλέον να μάθουν τα παιδιά ότι ο δάσκαλος, ο παπάς, ο πολιτικός και ο οποιοσδήποτε άλλος τους υποδεικνύεται, είναι ένας "εκλεκτός" Μωυσής στο επίπεδο που τον αφορά, που πρέπει απαραίτητα να τον σέβονται και να τον υπακούνε, γιατί ο Θεός τιμωρεί. Την εκτέλεση της τιμωρίας δεν την αναλαμβάνει βέβαια ο Ίδιος, αλλά ο "εκλεκτός" Του. Απειρη βία ασκείται στα σχολεία μέχρι να μάθουν τα παιδιά να σκέφτονται όπως επιθυμούν οι κρατούντες. Οι σφαλιάρες, οι κλοτσιές και οι εξοντωτικές εργασίες-τιμωρίες για το σπίτι, αντικατέστησαν τους κεραυνούς του Θεού των Ιουδαίων. Εκατομμύρια μικροί άνθρωποι βασανίστηκαν απάνθρωπα και μόλυναν τις ψυχούλες τους, μέχρι να εμπεδώσουν ότι δεν έχουν δικαίωμα να σκέφτονται, όταν υπάρχουν οι "ανώτεροι-εκλεκτοί" Μωυσήδες. Αν σ' αυτήν την τραγική κατάσταση προσθέσει κάποιος και την υποχρεωτική βαθμολογία, η εικόνα συμπληρώνεται. Η βαθμολογία έχει ως στόχο να βάλει το στοιχείο της ανισότητας ακόμη και μεταξύ των παιδιών. Ανώτερος δεν είναι μόνον ο δάσκαλος, αλλά και ο συμμαθητής που έχει καλύτερους βαθμούς. Οι "καλύτεροι" και "ανώτεροι" συμμαθητές είναι αυτοί που θα γίνουν οι Μωυσήδες του μέλλοντος και άρα τους οφείλεται ένας προκαταβολικός σεβασμός. Όταν το σύστημα έχει ως στόχο ν' αναδεικνύει και στη συνέχεια να προωθεί τους ακίνδυνους για τις επιδιώξεις του, εννοείται ότι αυτοί οι λιλιπούτειοι Μωυσήδες είναι οι πλέον υποταχτικοί, οι πλέον πειθήνιοι και άρα οι πλέον βλάκες ανάμεσα στους μαθητές. ...... ...


.... Η διαπαιδαγώγηση είναι καθαρά υποχρέωση και καθήκον των γονέων.

Είναι υποχρέωση της πολιτείας να παρέχει στους γονείς το σύνολο των εφοδίων που απαιτεί η πράξη αυτή.
Είναι υποχρεωμένη ακόμη και να τους εκπαιδεύσει η ίδια για τη ανάληψη αυτού του ρόλου.
Σήμερα η λογική της παιδείας είναι ότι το παιδί πάει στο σχολείο "για να γίνει άνθρωπος".

Στο μέλλον θα πρέπει να είναι ότι το παιδί "είναι άνθρωπος" και πάει στο σχολείο "για να πάρει τα εφόδια που του χρειάζονται".
Εάν αφαιρεθεί η αρμοδιότητα της διαπαιδαγώγησης από το σχολείο, ευνόητο είναι ότι αφαιρείται απ' οποιοδήποτε εκπαιδευτικό πρόγραμμα το μάθημα των θρησκευτικών, που αποτελεί και τον υπ' αριθμό ένα κίνδυνο.

Από τη στιγμή που ο άνθρωπος διαπαιδαγωγείται στο σπίτι του, εκεί θα μάθει και τα περί Θεού.
Είναι θέμα λογικής.
Όταν ο γονέας δίνει με τις καλύτερες προθέσεις ό,τι καλύτερο έχει, εννοείται ότι θα δώσει στο παιδί του και την πίστη του.
Είναι ιδανικό για το παιδί να μάθει για τον Θεό-Πατέρα από τον φυσικό του τον πατέρα, που το λατρεύει και το υπηρετεί.

Αυτό που περιγράψαμε ως ιδανικό θα στερήσει από το σύστημα τη δυνατότητα να καλλιεργήσει τη νοοτροπία που γεννάει τον ρατσισμό.
Αυτό θα συμβεί, γιατί το παιδί, που μαθαίνει τα περί Θεού από τον πατέρα του, δεν μπορεί ν' αντιληφθεί τον Θεό των Ιουδαίων.
Δεν μπορεί ν' αντιληφθεί και άρα να λατρέψει έναν Θεό-Πατέρα, που δίνει το δικαίωμα στους δούλους Του τους "εκλεκτούς" να κλοτσούν και να φτύνουν τα παιδιά Του.
Αυτά τα παιδιά αντιδρούν στη βία των "ανωτέρων", εφόσον δεν έχουν την κατάλληλη παιδεία για να τους αποδεχθούν.
Όταν αργότερα ενηλικιωθούν είναι αδύνατον να μην συγκρουστούν μαζί τους.
Αυτά τα παιδιά, αφού διαπαιδαγωγηθούν στο σπίτι τους, είναι έτοιμα να εισαχθούν σ' ένα εκπαιδευτικό σύστημα, για να πάρουν ό,τι δεν είναι μέσα στις δυνατότητες της οικογένειας να δώσει. Το εκπαιδευτικό σύστημα πρέπει να σχεδιαστεί με βάση τις ανάγκες του παιδιού αλλά και της κοινωνίας.

Το παιδί, εκτός πλαισίου οικογενείας, επιθυμεί να καλύψει δύο βασικές ανάγκες.
Η πρώτη είναι να παίξει με τους ομοίους του και η δεύτερη είναι να ικανοποιήσει την έμφυτη περιέργειά του για τα όσα συμβαίνουν στον άγνωστο κόσμο που μόλις μπήκε.

Η κοινωνία, από την άλλη πλευρά, έχει ανάγκη από ανθρώπους που σέβονται τον "άνθρωπο" και άρα θέλει να καλλιεργήσει την κοινωνικότητα του ανθρώπου. επιπλέον θέλει αυτοί οι άνθρωποι να έχουν γνώσεις, ώστε να πολλαπλασιάσουν τις δυνατότητές τους στον τομέα της προσφοράς.
Αυτές τις ανάγκες καλείται να καλύψει το εκπαιδευτικό σύστημα κι αυτές αποτελούν τα δεδομένα που θα στηριχθεί ο σχεδιασμός του.
Τα πάντα είναι εύκολα, εφόσον οι ανάγκες του παιδιού και της κοινωνίας δεν είναι συγκρουόμενες.
Με τα παιχνίδια θα γίνει κοινωνικό και με τα μαθήματα γνώσης θα καλύψει την περιέργειά του.

Στα πρώτα χρόνια της εκπαίδευσης, θα πρέπει ν' ακολουθείται ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα, κοινό για όλα τα παιδιά.
Ο δάσκαλος, που θ' αναλαμβάνει να τα διδάξει, δεν θ' ασκεί σε καμία περίπτωση παιδαγωγικό ρόλο.
Θα γνωστοποιεί στα παιδιά τον τρόπο εκπαίδευσης και θ' ασχολείται μόνο μ' εκείνα που αποδέχονται τους κανονισμούς.

Το παιδί που αδυνατεί να συμμορφωθεί, απλά θ' αποβάλλεται, ώστε η ευθύνη να πηγαίνει στους πραγματικά υπεύθυνους, που είναι οι γονείς.

Ο δάσκαλος, συνεργαζόμενος μ' αυτούς, θα περιορίζεται στο να τους περιγράφει τις αντιδράσεις του παιδιού κι από εκεί και πέρα αυτοί θα είναι υπεύθυνοι.
Αυτοί θ' αναλαμβάνουν να λύσουν το όποιο πρόβλημα προσαρμογής έχει το παιδί τους, είτε μόνοι τους είτε με τη βοήθεια των ειδικών.

Η διδασκαλία θα γίνεται πάντα με τέτοιον τρόπο, ώστε τα παιδιά να μην μπορούν να κρίνουν το ένα το άλλο.

Ποτέ δεν θα πρέπει να δίνει ο δάσκαλος το δικαίωμα σε κάποια παιδιά να ξεχωρίζουν. ....... .......

=========================
ΣΥΣΤΗΜΑ ΠΑΙΔΕΙΑΣ...
Σύστημα παιδείας
ο μεγάλος ασθενής,
που θα χαρούμε να τον δούμε να πεθαίνει.
που θα χαρούμε να του πούμε ..."άι στο διάολο"

http://eamb-ydrohoos.net/systima-paideias-o-megalos-asthenis.html

1 σχόλιο: